De tekst die ik nu voorlopig heb is de volgende:
Stereotypering en culturele context
Er is een stereotype representatie van religies en filosofieën. Meesten zijn zich echter wel bewust van de variatie binnen de traditie waartoe ze behoren. Wanneer het over onbekendere tradities gaat is er de neiging om deze variëteit te negeren en om te stereotyperen. Hierdoor kunnen studenten vinden dat ze niet voldoen aan het ideaalbeeld dat er gepresenteerd wordt. Dit kan de sociale wenselijkheid bij de vragenlijst beïnvloeden.
Er is een stereotype representatie van religies en filosofieën. Meesten zijn zich echter wel bewust van de variatie binnen de traditie waartoe ze behoren. Wanneer het over onbekendere tradities gaat is er de neiging om deze variëteit te negeren en om te stereotyperen. Hierdoor kunnen studenten vinden dat ze niet voldoen aan het ideaalbeeld dat er gepresenteerd wordt. Dit kan de sociale wenselijkheid bij de vragenlijst beïnvloeden.
Daarnaast leren studenten over tradities in verschillende situaties.
Dit gebeurt voornamelijk in kerken, moskeeën , tempels en in het gezin. De
cultuur waarin religieuze teksten worden gelezen beïnvloedt ook de manier
waarop ze worden geïnterpreteerd. Verder dragen klasse, gender, etniciteit,
opleiding en ervaring bij tot de manier waarop religies worden uitgedrukt. Door
de evolutie naar een post-seculiere samenleving is het dus belangrijk om ons
onderzoek in deze nieuwe context uit te voeren (Berglund, 2014).
Traditie in de openbare ruimte en onderwijs
Sommige religieuze tradities worden ervaren als behorend bij de natie. De strijd voor zichtbaarheid van bepaalde tradities in de publieke ruimte heeft daarmee te maken. Religie wordt namelijk ervaren als het onoverbrugbare verschil tussen stedelijke groepen. Sommige publiek religieuze vormen en rituelen zijn algemeen aanvaard als deel van de nationale cultuur. Dit heeft gevolgen voor de perceptie van religie in steden. Migratie heeft ook een sterke invloed gehad op het religieuze landschap van steden (Oosterbaan, 2014).
Sommige religieuze tradities worden ervaren als behorend bij de natie. De strijd voor zichtbaarheid van bepaalde tradities in de publieke ruimte heeft daarmee te maken. Religie wordt namelijk ervaren als het onoverbrugbare verschil tussen stedelijke groepen. Sommige publiek religieuze vormen en rituelen zijn algemeen aanvaard als deel van de nationale cultuur. Dit heeft gevolgen voor de perceptie van religie in steden. Migratie heeft ook een sterke invloed gehad op het religieuze landschap van steden (Oosterbaan, 2014).
Verder zijn onderwijs en religie twee dominante instituties
in onze maatschappij. Eén extra jaar opleiding leidt tot een vermindering van 4
percentagepunten in de waarschijnlijkheid dat een individu zich identificeert
met een religieuze traditie. Dit cijfer is afkomstig uit een studie van
Hungerman. Volgens hem geeft deze studie het bewijs van de secularisatie. Dit
is relevant, omdat onze vragenlijst enkel bij universiteitsstudenten wordt
afgenomen (Hungerman, 2014).
Traditie in de post-seculiere samenleving
Het beheer van religies verwijst naar de manier waarop moderne liberale staten hebben gereageerd op publieke religies en op de Islam. Het specifieke probleem van Moslim minderheden in niet-Moslim seculiere staten kan gezien worden als een aspect van een meer algemeen probleem over staat en religie in de moderne post-seculiere samenleving.
Het beheer van religies verwijst naar de manier waarop moderne liberale staten hebben gereageerd op publieke religies en op de Islam. Het specifieke probleem van Moslim minderheden in niet-Moslim seculiere staten kan gezien worden als een aspect van een meer algemeen probleem over staat en religie in de moderne post-seculiere samenleving.
Traditie is ook onafscheidbaar van etnische identiteit.
Hierdoor kan het debat over secularisatie en liberalisme niet gescheiden worden
van burgerschap in multiculturele samenlevingen. Burgerschap en religie geven
de sociale solidariteit die we nodig hebben. Ondanks de nood voor respect voor
verschillende religieuze tradities worden liberale post-seculiere samenlevingen
verhinderd om een beleid te ontwikkelen voor religieus beheer. Ze zijn namelijk
meer geneigd om religie te bekijken als een private levensstijlkeuze (Turner, 2012).
Ten slotte kan er een cultuur van ongeloof heersen die de
privatisering van religie bevordert. De scheiding van Kerk en Staat wordt vaak
gezien als een scheiding van religie en overheid. Dit wordt soms ervaren als
een verantwoording voor het verminderen van religie in de publieke ruimte. Sommigen
zeggen ook dat de huidige legale behandeling van religie ongevoelig en verkeerd
is. Een voorbeeld hiervan is het hoofddoekendebat (Zimmermann & Weinberger, 2012).
bibliography
Geen opmerkingen:
Een reactie posten